We varen ruime wind, het zonnetje is prettig en de golven zijn ook vriendelijk. Wat een heerlijke dag op zee.
Prrrrrrrrrrrrt, de hengel slaat aan! Al rond een uur of tien vangt Maarten een Dolphin fish, een prachtig fel geelgoudgroen gekleurde vis, ookwel Mai mai genaamd. Bovendien is het een smaakvolle vis en de maat is zeker goed voor twee maaltijden voor ons drieen. 's Middags heeft Maarten weer beet, eenzelfde vis. Nog voordat we kunnen besluiten om de hengels nu dan binnen te halen, hangt er een mannelijke Mai mai aan de andere lijn. Het is een joekel en hij geeft zich niet zomaar gewonnen. Maarten wint. De koelkast ligt nu bommetje vol met lekkere vis en bij hoge uitzondering wordt dit zelfs met een biertje op zee gevierd.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
donderdag 9 mei 2013
woensdag 8 mei 2013
Dobberen
Het is woensdag 8 mei 1.38 uur. We zitten op zee, onderweg van Sint Augustine naar Beaufort. Maandagochtend zijn we in alle vroegte vertrokken. Midden op de dag valt de wind al weg en voor het eerst kiezen we ervoor om op het water af te wachten, zonder de motor bij te zetten. Dobberen dus. Het water om ons heen wordt steeds vlakker en de buitentemperatuur steeds aangenamer. Ties krijgt een bad en we dobbelen wat. De vrachtschepen komen redelijk vlaklangs, we liggen gelukkig echt net buiten een vaarroute.
Maandagavond trekt de wind aan. We zijn veel met de zeilen bezig, want de wind is wisselvallig. "Dolfijnen!" Tot drie keer toe. Ze springen een enkele keer zelfs helemaal uit het water. Ook zwemt er een babydolfijn. Prachtig. Eerder hebben we ook al kwallen, meeuwen, een zwaluw, vliegen (!!!), gevangen vis (soort nog onbekend) en mogelijk een walvisrug in de verte gespot...
Vannacht lopen we voor het eerst met drie personen de wacht, wat ons ineens een heel luxe wachtschema geeft.
De boot glijdt gestaag door het water in deze maanloze, donkere nacht. Er staat een aangename doch zachte bries en toch lopen we zeven knopen. Sinds een paar uur zijn we in de golfstream terecht gekomen en neemt de zee ons als vanzelf mee.
Plankton ligt op in de golven, bliksem in de verte, het geluid van kabbelend water. Duizenden sterren aan de hemel, een vallende ster.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
Maandagavond trekt de wind aan. We zijn veel met de zeilen bezig, want de wind is wisselvallig. "Dolfijnen!" Tot drie keer toe. Ze springen een enkele keer zelfs helemaal uit het water. Ook zwemt er een babydolfijn. Prachtig. Eerder hebben we ook al kwallen, meeuwen, een zwaluw, vliegen (!!!), gevangen vis (soort nog onbekend) en mogelijk een walvisrug in de verte gespot...
Vannacht lopen we voor het eerst met drie personen de wacht, wat ons ineens een heel luxe wachtschema geeft.
De boot glijdt gestaag door het water in deze maanloze, donkere nacht. Er staat een aangename doch zachte bries en toch lopen we zeven knopen. Sinds een paar uur zijn we in de golfstream terecht gekomen en neemt de zee ons als vanzelf mee.
Plankton ligt op in de golven, bliksem in de verte, het geluid van kabbelend water. Duizenden sterren aan de hemel, een vallende ster.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
vrijdag 3 mei 2013
Storm
Oei oei wat een woei!
We liggen in de haven van Sint Augustine. Maandag zijn we hier met windstilte aangekomen. Veel dolfijnen gezien onderweg, geen walvissen. We liggen aan een mooring in een hele fijne haven.
Het weerzien met onze vrienden Pete & Kourtney is erg leuk. Sint Augustine is een prachtig oud stadje, de haven is heerlijk, de faciliteiten geweldig.
Woensdag hebben we Martijn opgepikt in Jacksonville, met een gehuurde auto. We hebben het super gezellig en zijn veelal doorweekt, want het weer is er niet beter op geworden. De Lola heeft een extra mooringlijn gekregen, we zijn met de Marina-taxi naar land gegaan en zitten nu wat op internet, terwijl de was draait.
Tijd voor lunch nu en de komende dagen is het wachten op mooier weer en vooral ook goeie (en iets minder) wind.
We liggen in de haven van Sint Augustine. Maandag zijn we hier met windstilte aangekomen. Veel dolfijnen gezien onderweg, geen walvissen. We liggen aan een mooring in een hele fijne haven.
Het weerzien met onze vrienden Pete & Kourtney is erg leuk. Sint Augustine is een prachtig oud stadje, de haven is heerlijk, de faciliteiten geweldig.
Woensdag hebben we Martijn opgepikt in Jacksonville, met een gehuurde auto. We hebben het super gezellig en zijn veelal doorweekt, want het weer is er niet beter op geworden. De Lola heeft een extra mooringlijn gekregen, we zijn met de Marina-taxi naar land gegaan en zitten nu wat op internet, terwijl de was draait.
Tijd voor lunch nu en de komende dagen is het wachten op mooier weer en vooral ook goeie (en iets minder) wind.
maandag 29 april 2013
Florida
West Palm Beach doet ons aan Miami Vice denken. De dure sportvissers-boten, de palmbomen en duren huizen aan het water, alleen Don Johnson ontbreekt.
Vrijdag zeggen we Bill & Leslie en West Palm Beach in alle vroegte gedag. Een groep van zeker 25 dolfijnen zwemmen een groot stuk met ons mee. Dat is feest. We maken een heerlijke dagtocht naar Fort Pierce, waar we om 17.00 uur ons anker uitgooien en een biertje opentrekken.
De dag erna gaan we op zoek naar de grootste tweedehands bootwinkel van de US. We doen dit lopend, wat zeer optimistisch is in dit land. We zien ook slechts een enkele andere wandelaar. Terecht ook, want de zon is fel en een stoep blijkt een zeldzaam ding.
Wanneer we bij Allen's diner een kop koffie drinken (een typisch Amerikaanse highway-koffie-tent zoals je die kent uit films) en ondertussen in de yellow pages het adres van de bootwinkel zoeken, wordt ons een lift aangeboden. Want wandelen met die hitte EN een baby, dat kan toch zeker niet. Super lief. De winkel is inderdaad heel groot, de buit voor de Lola bescheiden klein.
"Whale critical habitat", in dat gebied varen we nu reeds enkele uren, inmiddels zondagnacht, op weg naar St. Augustine. Ik schrijf dit bericht tijdens mijn nachtwacht, dus veel walvissen zal ik nu niet zien. Wel een manatee gezien trouwens (= een log zeedier die veel in Florida voorkomt), in de haven van Fort Pierce.
Cape Canaveral zijn we ook zojuist gepasseerd. "Pas op voor neervallende raketonderdelen!" staat hier op de kaart vermeld, doe mij dan toch maar een walvis.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
Vrijdag zeggen we Bill & Leslie en West Palm Beach in alle vroegte gedag. Een groep van zeker 25 dolfijnen zwemmen een groot stuk met ons mee. Dat is feest. We maken een heerlijke dagtocht naar Fort Pierce, waar we om 17.00 uur ons anker uitgooien en een biertje opentrekken.
De dag erna gaan we op zoek naar de grootste tweedehands bootwinkel van de US. We doen dit lopend, wat zeer optimistisch is in dit land. We zien ook slechts een enkele andere wandelaar. Terecht ook, want de zon is fel en een stoep blijkt een zeldzaam ding.
Wanneer we bij Allen's diner een kop koffie drinken (een typisch Amerikaanse highway-koffie-tent zoals je die kent uit films) en ondertussen in de yellow pages het adres van de bootwinkel zoeken, wordt ons een lift aangeboden. Want wandelen met die hitte EN een baby, dat kan toch zeker niet. Super lief. De winkel is inderdaad heel groot, de buit voor de Lola bescheiden klein.
"Whale critical habitat", in dat gebied varen we nu reeds enkele uren, inmiddels zondagnacht, op weg naar St. Augustine. Ik schrijf dit bericht tijdens mijn nachtwacht, dus veel walvissen zal ik nu niet zien. Wel een manatee gezien trouwens (= een log zeedier die veel in Florida voorkomt), in de haven van Fort Pierce.
Cape Canaveral zijn we ook zojuist gepasseerd. "Pas op voor neervallende raketonderdelen!" staat hier op de kaart vermeld, doe mij dan toch maar een walvis.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
donderdag 25 april 2013
In Amerika
Met flinke kracht en een mes ram ik een blik open. Een blikopener! Die hebben we al een tijdje niet meer aan boord.
We zijn twee maanden in Nederland geweest en terwijl we daar alles konden kopen, wisten we echt niet wat we ook alweer nodig hadden. We zijn nog maar net aan boord, of ik ontdek 1 van de dingen. Een blikopener. Lekker belangrijk.
Alweer een week geleden zijn we in Manjack, op de Bahama's aangekomen. Het is fijn om thuis te komen op de Lola. Twee vluchten, een taxirit, een hotelovernachting, nog een taxirit, nog een vlucht en een tocht per speedboot is er voor nodig om weer op de Lola te geraken. De reis verloopt gesmeerd.
We overwinnen de hitte, de muggen en de jetlag in een paar dagen.
Maarten repareert de kapotte dynamo, een nieuwe V-snaar zoeken we op Green Turtle, brood is er alweer gebakken en verse vis gevangen. Miss Luna heeft een goede logeerpartij achter de rug en wil ons nog kennen.
Manjack zeggen we zondagmorgen met een lach en een traan gedag. Enerzijds vanwege de bijzondere tijd en fijne ontmoetingen op Manjack. Anderzijds omdat de wereld er voor ons bij aankomst op Manjack nog zo anders uitzag dan nu.
Na een tocht van 28 uur met een hoop bliksem, vervelende golven en harde regenbuien, verschijnen wolkenkrabbers aan de horizon. Het land is nog niet zichtbaar, enkel deze hoogbouw, die in de ochtenddauw een spookachtige eerste indruk van West Palm Beach, Florida, geven. Maandag 22 april 2013 komen we om 11.00 uur in Amerika aan. De douane is alles behalve vriendelijk. Het is gedoe met veel formulieren en veel wachten. Welkom to the United States of America.
We zijn twee maanden in Nederland geweest en terwijl we daar alles konden kopen, wisten we echt niet wat we ook alweer nodig hadden. We zijn nog maar net aan boord, of ik ontdek 1 van de dingen. Een blikopener. Lekker belangrijk.
Alweer een week geleden zijn we in Manjack, op de Bahama's aangekomen. Het is fijn om thuis te komen op de Lola. Twee vluchten, een taxirit, een hotelovernachting, nog een taxirit, nog een vlucht en een tocht per speedboot is er voor nodig om weer op de Lola te geraken. De reis verloopt gesmeerd.
We overwinnen de hitte, de muggen en de jetlag in een paar dagen.
Maarten repareert de kapotte dynamo, een nieuwe V-snaar zoeken we op Green Turtle, brood is er alweer gebakken en verse vis gevangen. Miss Luna heeft een goede logeerpartij achter de rug en wil ons nog kennen.
Manjack zeggen we zondagmorgen met een lach en een traan gedag. Enerzijds vanwege de bijzondere tijd en fijne ontmoetingen op Manjack. Anderzijds omdat de wereld er voor ons bij aankomst op Manjack nog zo anders uitzag dan nu.
Na een tocht van 28 uur met een hoop bliksem, vervelende golven en harde regenbuien, verschijnen wolkenkrabbers aan de horizon. Het land is nog niet zichtbaar, enkel deze hoogbouw, die in de ochtenddauw een spookachtige eerste indruk van West Palm Beach, Florida, geven. Maandag 22 april 2013 komen we om 11.00 uur in Amerika aan. De douane is alles behalve vriendelijk. Het is gedoe met veel formulieren en veel wachten. Welkom to the United States of America.
maandag 15 april 2013
dinsdag 2 april 2013
Terug naar de boot
Veertien april tweeduizenddertien vliegen we met zijn drieën terug naar onze Lola. Dat is inmiddels al bijna.
Mijn overleden broer heeft de boerderij van mijn ouders jaren geleden overgenomen. Behalve dat er verdriet is, moet er dus ook veel geregeld en besloten worden en ondertussen worden er gewoon lammetjes geboren. Het boerenbedrijf raast door. Het is ingewikkeld om onder deze omstandigheden naar onze boot terug te keren. Wij moeten echter ook terug naar huis en ons huis ligt nu eenmaal op dit moment in de Bahama's. Raar, maar waar.
Ik schrijf niet veel op ons blog. De reden is simpel. Dit blog zijn we namelijk begonnen om een reisverslag te maken voor het thuisfront en iedereen die ons volgen wil. Ons leven wordt nu beheerst door andere dingen dan onze reis. Wanneer we weer onderweg zijn, laten we weer meer van ons horen.
We gaan terug naar Lola en Miss Luna. Hoe onze vervolgroute eruit komt te zien...daarover later meer.
Mijn overleden broer heeft de boerderij van mijn ouders jaren geleden overgenomen. Behalve dat er verdriet is, moet er dus ook veel geregeld en besloten worden en ondertussen worden er gewoon lammetjes geboren. Het boerenbedrijf raast door. Het is ingewikkeld om onder deze omstandigheden naar onze boot terug te keren. Wij moeten echter ook terug naar huis en ons huis ligt nu eenmaal op dit moment in de Bahama's. Raar, maar waar.
Ik schrijf niet veel op ons blog. De reden is simpel. Dit blog zijn we namelijk begonnen om een reisverslag te maken voor het thuisfront en iedereen die ons volgen wil. Ons leven wordt nu beheerst door andere dingen dan onze reis. Wanneer we weer onderweg zijn, laten we weer meer van ons horen.
We gaan terug naar Lola en Miss Luna. Hoe onze vervolgroute eruit komt te zien...daarover later meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)